• PERSONAE, ΤΑ ΚΑΝΤΟ ΤΗΣ ΠΙΖΑΣ. ΕΚΛΟΓΗ ΑΠ` ΤΑ ΚΑΝΤΟ

PERSONAE, ΤΑ ΚΑΝΤΟ ΤΗΣ ΠΙΖΑΣ. ΕΚΛΟΓΗ ΑΠ` ΤΑ ΚΑΝΤΟ

INFO

    Συγγραφέας: POUND, EZRA LOOMIS
    Εκδότης / Εταιρία: ΔΩΔΩΝΗ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΕΠΕ
    Τόπος Έκδοσης: Αθήνα
    Έτος Έκδοσης: 1984
    Μήνας Έκδοσης: 4
    Γλώσσες: ελληνικά
    ∆έσιμο: Μαλακό εξώφυλλο
    Σελίδες: 454
    Σχήμα: 25χ18
    Περίληψη / Περιγραφή: Αν οι περισσότεροι σημερινοί νέοι που "γράφουν σαν τον Έζρα Πάουντ", μπορούσαν να δουν ως ποια απώτατα βάθη ποιητικών περασμένων φτάνουν οι ρίζες του, θα κυριεύονταν από παραλυτική αθυμία. Κι οι πιο γόνιμοι, οι πιο αποφασισμένοι, θα κοίταζαν πως να μάθουν "ποιητικά γράμματα", από την αρχή. Αυτό είναι ένα από τα διδάγματα του μεταφρασμένου Πάουντ. Κι ο ανθολόγος μεταφραστής που δούλεψε, φαίνεται, με σοβαρότητα και ευθύνη το θέμα του (θέμα μεγάλο και δύσκολο, σαν όλα τα παρόμοια) φρόντισε να παρουσιάσει τον Πάουντ σε όλη τη διαδρομή της ποιητικής του δημιουργίας, από συλλογή σε συλλογή. Αν κοιτάξουμε τις μεταφράσεις του κ. Κυζηράκου σαν ελληνικά κείμενα, θα τις βρούμε ικανοποιητικές. Η γλώσσα είναι αβίαστη, ομαλή, κοινή, η έκφραση δείχνει δοκιμασμένη ποιητική ευαισθησία, και η διατήρηση ενός ενιαίου ρυθμού στην προσωδία, κρατάει αυτά τα κείμενα σε μια κατάσταση "ποιητικής ζωής" - πράγμα που σημαίνει πως ο μεταφραστής αφομοίωσε τη δική του συγκίνηση με κάτι από τη ζωντάνια, από το ανάβρυσμα των πρωτοτύπων. Ο κ. Κυζηράκος, δούλεψε καλά, για να μας προσφέρει δείγματα της τέχνης ενός ποιητή που είπε τη μεγάλη και πικρή αλήθεια πως "δεν υπάρχει δημόσιος δρόμος προς τις Μούσες". (Ανδρέας Καραντώνης, Εφημ. "Καθημερινή", 21.3.1967). Βέβαια, για να μεταφράσει κανείς έναν ποιητή -και μάλιστα τον Πάουντ- χρειάζεται, κατ' αρχήν, μια σύμπτωση αισθήματος, θα το έλεγα... υπαρκτικού (κι ας έχει φθαρεί απ' τη μεταχείριση της λέξης το νόημά της). Ύστερα όμως είναι η δουλειά, -η ικανότητα για μια τέτοια εργασία- η γνώση της γλώσσα, η αγάπη του ποιητικού ιδιώματος, η αντίληψη της πάλης για σωστή έκφραση, η επιτυχία ή μάλλον ευτυχία της δύσκολης απόδοσης. Έχετε εργαστεί κ. Κυζηράκο μ' επίμονο πάθος κι ευσυνειδησία για να μας δώσετε ελληνικά τον Miglior Fabbro. (Ζωή Καρέλλη, Επιστολή, 6.11.1967)
    ISBN 13 ψηφία: 9789602481554
    Βάρος: 988
    ISBN: 9602481552
  • - Κωδικός Προϊόντος: 978960248155
  • Διαθεσιμότητα: Μη διαθέσιμο. Δυνατότητα παραγγελίας (1-3 ημέρες). **Προϋπόθεση διαθεσιμότητας εκδότη-προμηθευτή**

26,65€ 23,99€
Χωρίς ΦΠΑ: 22,63€
Ποσότ.
Αν οι περισσότεροι σημερινοί νέοι που "γράφουν σαν τον Έζρα Πάουντ", μπορούσαν να δουν ως ποια απώτατα βάθη ποιητικών περασμένων φτάνουν οι ρίζες του, θα κυριεύονταν από παραλυτική αθυμία. Κι οι πιο γόνιμοι, οι πιο αποφασισμένοι, θα κοίταζαν πως να μάθουν "ποιητικά γράμματα", από την αρχή. Αυτό είναι ένα από τα διδάγματα του μεταφρασμένου Πάουντ. Κι ο ανθολόγος μεταφραστής που δούλεψε, φαίνεται, με σοβαρότητα και ευθύνη το θέμα του (θέμα μεγάλο και δύσκολο, σαν όλα τα παρόμοια) φρόντισε να παρουσιάσει τον Πάουντ σε όλη τη διαδρομή της ποιητικής του δημιουργίας, από συλλογή σε συλλογή. Αν κοιτάξουμε τις μεταφράσεις του κ. Κυζηράκου σαν ελληνικά κείμενα, θα τις βρούμε ικανοποιητικές. Η γλώσσα είναι αβίαστη, ομαλή, κοινή, η έκφραση δείχνει δοκιμασμένη ποιητική ευαισθησία, και η διατήρηση ενός ενιαίου ρυθμού στην προσωδία, κρατάει αυτά τα κείμενα σε μια κατάσταση "ποιητικής ζωής" - πράγμα που σημαίνει πως ο μεταφραστής αφομοίωσε τη δική του συγκίνηση με κάτι από τη ζωντάνια, από το ανάβρυσμα των πρωτοτύπων. Ο κ. Κυζηράκος, δούλεψε καλά, για να μας προσφέρει δείγματα της τέχνης ενός ποιητή που είπε τη μεγάλη και πικρή αλήθεια πως "δεν υπάρχει δημόσιος δρόμος προς τις Μούσες". (Ανδρέας Καραντώνης, Εφημ. "Καθημερινή", 21.3.1967). Βέβαια, για να μεταφράσει κανείς έναν ποιητή -και μάλιστα τον Πάουντ- χρειάζεται, κατ' αρχήν, μια σύμπτωση αισθήματος, θα το έλεγα... υπαρκτικού (κι ας έχει φθαρεί απ' τη μεταχείριση της λέξης το νόημά της). Ύστερα όμως είναι η δουλειά, -η ικανότητα για μια τέτοια εργασία- η γνώση της γλώσσα, η αγάπη του ποιητικού ιδιώματος, η αντίληψη της πάλης για σωστή έκφραση, η επιτυχία ή μάλλον ευτυχία της δύσκολης απόδοσης. Έχετε εργαστεί κ. Κυζηράκο μ' επίμονο πάθος κι ευσυνειδησία για να μας δώσετε ελληνικά τον Miglior Fabbro. (Ζωή Καρέλλη, Επιστολή, 6.11.1967)

Αξιολογήσεις (0)

Γράψτε μια αξιολόγηση

Παρακαλώ συνδεθείτε ή δημιουργήστε λογαριασμό για να αξιολογήσετε
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Ο Ezra Pound γεννήθηκε στο Hailey του Αϊντάχο (1885), μεγάλωσε στο Wyncote της Πενσυλβανίας και φοίτησε στο κολέγιο του Χάμιλτον και στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβανίας. Δίδαξε για λίγο γαλλικά και ισπανικά στο Κολέγιο Wabash της Ιντιάνα και απολύθηκε γιατί ένα βράδυ πρόσφερε στέγη σε μια απένταρη χορεύτρια. Αμέσως ξενιτεύτηκε στην Ευρώπη (1907). Έμεινε ένα χρόνο στη Βενετία, όπου τύπωσε (1908) την πρώτη του συλλογή "A lune spento" . Τον ίδιο χρόνο εγκαταστάθηκε στο Λονδίνο και άρχισε να εμφανίζεται με προκλητική εμφάνιση στα καλλιτεχνικά σαλόνια. Εκεί τύπωσε τις συλλογές του: "Personae" και "Exultations" (1909), πρωτοστατώντας στο αμερικάνικο ποιητικό κίνημα του "εικονισμού" που καθιέρωνε μια ποίηση λιτή, απέριττη αντικειμενική και ελλειπτική. Το 1914 παντρεύτηκε τη Dorothy Shakespear, απόχτησε από το γάμο του ένα γιο (1926) κι αργότερα την εγκατέλειψε για να συνδεθεί εως το τέλος της ζωής του με την πιανίστα Όλγα Rudge, ερωμένη και πιστή του φίλη. Καρπός του δεσμού τους υπήρξε η κόρη του πριγκήπισσα Mary de Rachewiltz. Στα χρόνια που προηγήθηκαν του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου πρωτοστάτησε στα κινήματα του ιμαζισμού και του βορτισισμού, ενώ συντέλεσε με την επιρροή του ώστε να έρθουν στο προσκήνιο έργα σπουδαίων συγγραφέων, όπως του Τζέιμς Τζόις, του Ουίλιαμ Κάρλος Γουίλιαμς, του Ρόμπερτ Φροστ κ.ά., έργα που οδήγησαν στη διαμόρφωση του μοντερνισμού. Το 1920 ο Πάουντ μετακόμισε στο Παρίσι και ήρθε σε επαφή με πλήθος καλλιτεχνών, μουσικών και συγγραφέων. Παρεκίνησε τον Τζόυς και τον Έλιοτ να τυπώσουν τα έργα τους και μάλιστα περιέκοψε σχεδόν τη μισή "Έρημη χώρα" του Έλιοτ και της έδωσε την τελική της μορφή. Παράλληλα ασχολήθηκε και με τη μουσική. Συνέθεσε (μουσική και λιμπρέτο) την όπερα "Francois Villon" και ήταν από τους πρώτους που ανακάλυψαν στον αιώνα μας τον Βιβάλντι. Το 1924 μετακόμισε στην Ιταλία και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος τον βρίσκει εκεί να υπερασπίζεται θερμά τον Μουσολίνι, εκφράζοντας αντισημιτικά αισθήματα και αποδοκιμάζοντας την αμερικανική συμμετοχή μέσω ραδιοφωνικών εκπομπών και άρθρων σε εφημερίδες. Φύση αντιφατική με τραγικές μεταπτώσεις από την τρυφερότητα έως την αυτοκαταστροφή, μπορούσε να βοηθάει από το υστέρημα του τους φίλους του ή να αναπτύσει μια δική του οικονομική θεωρία περί κοινωνικής πίστεως, να μελετά επί χρόνια νεκρές γλώσσες για να μεταφράζει ή να παραφράζει αρχαία κείμενα από το πρωτότυπο ή να φωνασκεί υπέρ του Μουσολίνι και κατά των Εβραίων από το ραδιοφωνικό σταθμό της Ρώμης. Αυτές οι τακτικές εκπομπές συνεχίστηκαν σ' όλο το διάστημα του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου. Ακολούθησε η σύλληψή του (1945) από τα αμερικάνικα στρατεύματα που απελευθέρωσαν την Ιταλία, η απομόνωσή του σ' ένα ξέσκεπο κλουβί με συρματοπλέγματα στην Πίζα και η μεταφορά του στην Ουάσιγκτον (1945) για να δικαστεί επί προδοσία. Κρίθηκε διανοητικά ακατάλληλος για δίκη και κλείστηκε σε ψυχιατρική κλινική. Αποφυλακίστηκε (1958) και ξαναγύρισε τον ίδιο χρόνο στην Ιταλία. Πέθανε στη Βενετία, στις 2 Νοεμβρίου 1972.